A- A A+

Header PKN

Kerk HavelteKerk Uffelte


Nieuwsbrief 15 mei 2020 Protestantse gemeente Havelte eo.

 

In deze brief treft u een meditatie van de hand van Pauline van der Zee, we kijken om en vooruit naar de vieringen en er is ruimte gemaakt voor wildgroei….

 

Geloven in vertrouwen
Het begint te wennen. We hebben thuis een nieuw ritme gevonden nu vrijwilligerswerk en andere activiteiten zijn weggevallen. Ook wij ontkomen niet aan de opruimwoede. Gelukkig hebben we de gemeentewerf nog kunnen mijden, want daar lopen de wachttijden geregeld op tot meer dan een uur.


De middag is gereserveerd voor “training” van het lichaam in de vorm van fietsen en wandelen.
En er is ruim tijd om de altijd hoge stapel boeken die liggen te wachten om gelezen te worden “te lijf” te gaan. Want, zoals Prediker al zegt “er komt geen eind aan het aantal boeken dat geschreven wordt..” (Prediker 12: 12)


Rondom 4 en 5 mei zijn er weer tal van boeken over de oorlog en de bevrijding uitgekomen, en dus ben ik toch weer overstag gegaan en heb ik twee boeken over dit onderwerp aangeschaft. Verder ben ik begonnen in een boek met de toepasselijke titel “wereld in wanorde”, met als ondertiteling “Maarten Luther en de geboorte van de reformatie”. Op een toegankelijke manier worden de religieuze discussies en het politieke gekonkel rondom Luther beschreven. Vermakelijk met een serieuze ondertoon, want we weten allemaal waar het toe geleid heeft.


Maar ik stuitte ook op een boek waarin de vraag aan de orde werd gesteld “wat is geloof”? Een vraag die tijdens mijn studie ook regelmatig aan de orde kwam. En ik vond en vind het heel moeilijk om hier een antwoord op te geven. Wat is geloven voor mij? Hoe verwoord ik dat? Is dat de Bijbel uit mijn hoofd kennen zodat ik er uit kan citeren? Nee, niet voor mij. De Bijbel is een belangrijk boek voor mij om in te lezen en om de lessen die erin staan te vertalen naar het/mijn hedendaagse leven. Is geloven er vanuit gaan dat God mijn leven regelt en ik dus zelf achterover kan gaan zitten omdat mijn levenspad allang vast ligt? Nee, dat zeker niet. Eigen verantwoordelijkheid is voor mij een belangrijk aspect van het leven.
Al zoekende en peinzende kwam ik uit bij Christiane Berkvens. Een Remonstantse dominee die in november 2017 is overleden. Zij schrijft ( ik citeer): “ik heb een hekel aan het woord geloof. Het is me tegelijkertijd te vaag en te strak”. Met het begrip ‘geloof’ heb ik niets; met het begrip ‘vertrouwen’ alles. Het zijn voor mij twee verschillende dimensies, twee verschillende ruimten: de ruimte van het hoofd en de ruimte van het hart.”
Dat spreekt mij aan. Ik wil niet zeggen dat ik niets met het begrip ‘geloof’ heb; dat gaat me te ver, maar voor mij is geloven vertrouwen. Vertrouwen dat de Ene er altijd is; dat de Ene er altijd is voor mij, ook al ben ik soms te druk met mezelf om dat te beseffen en te voelen. Als ik naar mijn hart “luister” voel ik het vertrouwen dat de Ene mij draagt. En zoals Christiane schrijft: “zonder die kracht had ik nooit alles kunnen doorstaan wat mij in het leven overkomen is ….
Deze kracht zet mij in beweging en laat mij doen wat ik in dit leven te doen heb.


Dit vertrouwen helpt mij ook in deze coronacrisis. Helpt mij om rustig te blijven; niet in paniek te raken.


Zo, en nu kom ik in beweging en ga ik een stukje wandelen, want zoals Prediker schrijft “er komt geen einde aan het aantal boeken dat geschreven wordt, en veel lezen mat het lichaam af.”


Pauline van der Zee


De onlinevieringen tot nu toe
In de afgelopen weken hebben we kunnen meeluisteren, meevieren met de diensten vanuit de kerk, met om beurten Aukje, Pauline en Vijko als voorganger. Ik weet niet hoe u die diensten hebt beleefd. De aanwezigen vonden het inspirerend. Ik vond het toch wel verassend om te merken dat ik, ondanks de afstand, me wel verbonden heb gevoeld. Een signaal dat ik overigens ook van anderen kreeg. En uit metingen, door een simpel tellertje dat verbonden is aan de uitzendingen, blijkt dat er in een behoorlijk aantal huizen de vieringen aan staan; op de zondagen in april op gemiddeld 45 adressen. Dat aantal keer anderhalf en met de ‘naluisteraars’ daarbij geteld, gaat het dan om zo’n 70 mensen per keer. De diensten voorzien dus in een behoefte. Het is fijn om dat te constateren. Tegelijkertijd bespeur ik bij mijzelf enige jaloezie richting de gemeenteleden die er wel bij konden zijn, op zondag naar de kerk, dat wil ik ook wel!


Hoe gaat het verder?
De komende weken gaan we met de vieringen op eenzelfde weg door. Er komen wel voorgangers van buiten, we volgen vanaf nu weer het rooster. U kunt in contactblad en op de website lezen wie er voorgaat.
Ondanks de verruimingen die premier Rutte aankondigde, betekenen de richtlijnen nog steeds dat de toegang erg beperkt blijft. Er zit niet veel rek in. De verwachting is dat dit de komende tijd zo blijft. Want ook als er gezegd wordt: “er mogen 100 mensen op zondag naar de kerk”, is het zo dat we slechts beperkt mensen een plaats kunnen bieden. Gewoon, omdat we op 1,5 m afstand van elkaar moeten blijven. U moet denken aan 40, misschien iets meer personen. De inrichting van de kerkzaal maakt een groter aantal onmogelijk. Het grote koor, het niveauverschil tussen koor en zitgedeelte, het smalle gangpad, de banken die geen gunstige lengte hebben en niet te verplaatsen zijn: het werkt allemaal tegen. En een volgende vraag is, als er maar zo’n 40 plaatsen zijn, hoe gaan we die dan verdelen?
We werken aan een protocol om met elkaar naar de kerk te kunnen gaan zonder de veiligheid in het geding te brengen. In dit protocol leggen we vast hoe we met elkaar om gaan, vanaf aankomst tot vertrek bij de kerk. We stellen het zo zorgvuldig mogelijk op en laten het door deskundigen toetsen alvorens er mee aan de slag te gaan.
Een volle kerk zit er dan nog niet in, lekker meezingen ook niet. Maar toch, al is dat niet zoals we zouden willen, we mogen ernaar uitzien om weer samen te komen en samen te vieren.
En als u suggesties hebt voor het protocol? We houden ons aanbevolen!


Klaas de Vries

 

 

Een wilde boel
Tractor.jpgHet begon met een brief aan de kerkenraad. De schrijfster schetste het beeld van oude Engelse kerkjes, omringd door verwilderde hoven met allerlei soorten grassen en bloemen. Ze vroeg of zoiets in Havelte ook mogelijk was. Insectenrijkdom in plaats van een verdwaalde hommel tussen kort gemaaide grassprietjes.

Het gesprek over de brief paste in de bredere discussie die momenteel in de kerkenraad gevoerd wordt. Zijn we een groene kerk, een gemeenschap die rekening houdt met natuur en milieu? In dit geval vreesde de kerkenraad dat verdere vergroening niet ging lukken. Ook een verwilderde tuin vraagt veel onderhoud, wie gaat dat doen? Bovendien groeit er weinig rondom de kerk, omdat de bomen al het water opzuigen.

 

Tuinieren.jpg

Maar kerkrentmeesters kwamen met een plan. Op de hoek van de Eursingerkerkweg en Torenakkers wilden ze een stuk grond inzaaien met een wildbloemenmengsel. Boer Maarten Gol was bereid een deel van zijn land af te staan. Waarvoor dank! Het idee werd werkelijkheid. Op de foto’s ziet u de tuinploeg van de kerk voorbereidingen treffen.
Het wordt een wilde boel. Zo mogen wij het graag zien!

 

Foto’s: Linksboven Aart van Vliet, rechtsonder Klaas Wierenga en Albert Willems

 

Kerkdiensten

zo 31 mei 2020 10:00 uur
Ds. Vijko Top
Pinksteren
Online kerkdienst
zo 07 juni 2020 10:00 uur
Ds. Aukje Westra

zo 14 juni 2020 10:00 uur
Ds. Vijko Top

zo 21 juni 2020 10:00 uur
Dhr. J. Koops, Oosterwolde

zo 28 juni 2020 10:00 uur
Ds. Aukje Westra

Ook in de kerk

Agenda is leeg